Solaris 11 Administration – Instalacja i konfiguracja Solaris Zones cz.1

By | 5 września 2015

 

System Solaris dostarcza implementację wirtualizacji na poziomie systemu (OS-level virtualization) nazwane Solaris Zones. Począwszy od pierwszej implementacji w wersji 10 systemu (SunOS 5.10) technologia ta jest cały czas rozwijana. Pozwala ono na wydzielanie osobnych instancji systemów Solaris w obrębie jednej fizycznej (bądź wirtualnej) maszyny. Daje nam to możliwość na odseparowanie od siebie środowisk w zależności od funkcji. W poniższym wpisie przedstawię podstawową konfigurację i instalację zony.

1. Wprowadzenie

Solaris Zones (inaczej Solaris Containers) są dostępne na każdej platformie – począwszy od fizycznej (x86_64, SPARC) jak również na systemie zainstalowanym jako maszyna wirtualna. Zony to kompletnie odizolowane od siebie wirtualne serwery z instancją systemu Solaris. W chwili obecnej (stabilna wersja Oracle Solaris 11.2) dostępne są dwie technologie związane z zonami: Solaris Zones oraz Solaris Kernel Zones.W pierwszym przypadku zona (tzw. non-global zone) współdzieli z systemem (tzw. global zone, zone 0) katalogi systemowe takie jak /usr, /lib, /sbin, oraz /platform, z poziomu zony globalnej widoczne jest drzewo procesów. W drugim zaś, uruchamiana jest w ramach procesu osobna instancja jako maszyna wirtualna i widoczna jest jako jeden pojedynczy proces.  W tym wpisie zajmiemy się tworzeniem i zarządzaniem Solaris Zones.

Aby zweryfikować czy nasza platforma wspiera tworzenie zon wydajemy polecenie:

2. Przygotowanie zasobów

Naszą przygodę z instalacją Solaris Zone będzie utworzenie filesystemu ZFS jako zasobu na nasze zony:

Powyższe polecenie tworzy nam filesystem dostępny w katalogu /zones na puli storage która została już wcześniej przygotowa. Jeśli nie posiadasz osobnej puli, możesz taki zasób utworzyć na głównej puli rpool.

 3. Konfiguracja sieci

Następnym krokiem jest utworzenie wirtualnej karty sieciowej która będzie przypisana do naszej zony. Pozwoli to na konfigurację zewnętrznego IP naszej zony.
Najpierw ustalimy nazwę naszego głównego interfejsu sieciowego:

Naszym głównym interfejsem sieciowym jest net0. Następnie do niego tworzymy wirtualny interfejs:

Nazwa wirtualnego urządzenia może być dowolna.

4. Tworzenie zony

Samo utworzenie zony jest banalnie proste. Na samym początku warto ustalić zasoby jakie chcemy przydzielić. Tworzenie i zarządzanie zonami odbywa się poprzez dwa polecenia: zonecfg(1M) oraz zoneadm(1M). Pierwsze polecenie służy do konfiguracji zony – zasobów, sieci, dysków. Drugie zaś do uruchamiania, zatrzymywania oraz klonowania. Nasza przykładowa zona zostanie uzbrojona w 2GB pamięci operacyjnej oraz jeden dedykowany rdzeń procesora. Usuniemy automatyczną konfigurację sieci ‚anet’ oraz podepniemy stworzony przez nas wirtualny NIC. Dodatkowo będzie miała ustawioną flagę automatycznego uruchomienia po starcie systemu.

Następnie wyświetlmy naszą konfigurację:

5. Pierwsze uruchomienie i konfiguracja

Po przygotowaniu zony czas na jej instalację. Wszelkie paczki które zostaną zainstalowane wewnątrz zony są ściągane z repozytorium solarisa.
Instalację uruchamiamy następująco:

Następnie naszym oczom ukarzą się informacje o utworzeniu systemu plików dla zony oraz pobieraniu pakietów z repozytorium i ich instalacji wewnątrz wykreowanej przez nas zony:

Sprawdźmy teraz stan naszej zony:

Jak widać, nasza zona ma status installed, widzimy również jej ścieżkę bezwzględną, brand oraz typ sieci.

Teraz czas przejść do jej włączenia i skonfigurowania.

6. Uruchamianie, zatrzymywanie i wstrzymywanie

Naszą nowo zainstalowaną zonę uruchamiamy poniższym poleceniem:

Następnie logujemy się do konsoli maszyny za pomocą polecenia zlogin(1) z parametrem -C

Po wydaniu poniższej komendy pokaże nam się konsola konfiguracyjna podobna do tej jak przy instalacji systemu. Poruszanie się między oknami w trybie konsolowym wykonujemy za pomocą kombinacji klawiszy Esc+2 (dalej) Esc+3 (wstecz) oraz Esc+6 jeśli chcemy uzyskać pomocy na temat wyświetlanych informacji.

W tym oknie podajemy hostname naszej zony, automatycznie jest ona wypełniona nazwą jaką podaliśmy przy konfiguracji.

W następnym kroku wybieramy sposób konfiguracji sieci. Moja zona będzie miała ręcznie przypisane parametry sieci.

Poniższe dane są przykładowe.

Następnie konfigurujemy adres IP serwerów DNS oraz nazwy domeny:

 

 

W następnych krokach konfigurator prosi nas o wybranie strefy czasowej, języka klawiatury oraz kodowania. Na sam koniec wybieramy hasło użytkownika root oraz lokalnego użytkownika którym zalogujemy się do systemu.

Ostatnia plansza to potwierdzenie wprowadzonych informacji do konfiguratora:

Po zaakceptowaniu zmian konfiguracja zostanie zapisana i automatycznie wdrożona.

7. Dostęp do zony i weryfikacja konfiguracji

Do naszej nowo utworzonej zony możemy dostać się na dwa sposoby: SSH – po adresie który przydzieliliśmy do maszyny oraz poleceniem zlogin(1). Najprostszym i najszybszym sposobem jest użycie polecenia zlogin(1):

Sprawdźmy teraz konfigurację naszej sieci oraz ilość przypisanej pamięci i dysku:

Jak widać wszystko się zgadza. Polecenie df(1M) pokazuje nam całe dostępne miejsce na filesystemie na którym postawiliśmy naszą zonę. Jeśli chcemy zmienić rozmiar dysku naszej zony (tak naprawdę datasetu) wykonujemy:

Ważne aby przy przydzielaniu rozmiaru dysku nie ustawić mniejszej bądź równiej wartości która pokazuje zużyte miejsce (Used) – takie działanie może się okazać katastrofalne w przypadku gdy na zonie mamy uruchomione produkcyjne usługi.

 8. Uruchamianie, zatrzymywanie oraz kasowanie

Zatrzymywanie zony wykonujemy opcją halt poprzez zoneadm, zaś uruchamianie  – boot:

Kasowanie zony odbywa się w trzech krokach jeśli jest ona nadal włączona. Pierwszym krokiem jest jej zatrzymanie, następnie odinstalowanie:

Podczas deinstalacji możemy podejrzeć proces podglądając plik który znajduje się w ostatniej linijce. W przypadku błędu zostaniemy o tym poinformowani na przykład komunikatem o tym, że zona aktualnie nie jest zainstalowana:

Następnym krokiem jest usunięcie konfiguracji naszej zony z systemu:

I po naszej zonie nie ma już śladu w systemie:

 

3 thoughts on “Solaris 11 Administration – Instalacja i konfiguracja Solaris Zones cz.1

  1. Mat

    Mocno obciąża maszynę?? Mam jeden serwer, na którym stoi odpalony apach, mysql i serwer dhcp. Zainteresował mnie wpis, ale nie wiem jaki % przydziału apka potrzebuje.

    Reply
  2. mike Post author

    Niestety, rozczaruję Cię. To nie jest aplikacja a system operacyjny z możliwością wirtualizacji kontenerowej. Polecam zapoznać się z opisem czym jest system operacyjny Solaris 🙂

    Reply
  3. Emil33

    Szkoda tylko, że Oracle utrąciło perfidnie projekt Open Solaris – wszystko szło w naprawdę dobrym kierunku. Obecnie jeszcze jest dostępna wersja z 2010 roku. 🙂 Pozdrawiam

    Reply

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *